É xa usuario do club?
 
O cabaliño do Tsar
Xabier López
Publicado:
07/09/09
As adegas do tsar non saben o que lles agarda, espeta alguén, poida que aquel homazo debruzado no seu fumegante prato de salchichas con chucrú. “O que eu vos diga”, insiste, “téndeo por seguro”, por se a efervescente algarabía do restaurante non foi respectuosa abondo cos seus bigotes e co seu sentencioso chorro de voz. Max non dá unha palabra. Limítase a levar o garfo á boca, a mirar polo esguello a esquina e a propinar de cando en vez tímidos pero decididos grolos á súa xerra de cervexa. Estráñalle –e moito- que Franz non faga ningún tipo de comentario. Noutras circunstancias, o camarada, o corvo, o neto do cervexeiro, había aceptar moi ledamente o envite daquel papaleisón e cruzar con el, por riba das mesas, catro ou cinco ben trabadas opinións. Porque si: aquel pavón non merecía outra cousa. Ninguén, ninguén coma el, ningún membro da súa miserenta caste, había merecer cousa distinta. Coñecíaos ben. Coma se os parise. Eran os que xulgaban cada novidade un insulto, unha intolerable ameaza cada cara nova. Os que, apoltronados nos sofás do círculo mercantil, resolvían os graves temas da cidade, do país, do planeta, con refráns, con citas de almanaque, coas moi mal entendidas frases célebres de pensadores grecolatinos que encargaban gravar nas súas ostentosas tabaqueiras e petacas. Os que proferían indignados alaridos cando a municipalidade tiña a ousadía de non os ter en conta para proxectar un novo alumado público, un empedrado, unha nova adquisición para a pinacoteca que non teñen, que se saiba, intención ningunha de pisar. Os que, envurullados no fume pestilente dun cigarro, falan coa boca chea, nese obsceno baile de cuspe, enxivas e dentes de ouro, de sales de baño, de azafrán, de perfume francés, de sedas chinesas, de concertos de violín entre roseiras.

Dálle que si: coma se os parise. Porque non; non eran os membros desa dereita aristocrática que bebe de cando en cando liberalismo nas súas copas de champaña. Baixo ningún dos conceptos. En realidade, e por máis que gozasen coa idea doutra cousa, non deixaban de ser esa presuntuosa turba mercantil e pequenoburguesa (cervexeiros, terratenentes, tratantes de panos) preocupada, tan só, de fumar grandes cigarros, traer de cabeza o xastre, e aproveitar o tempo do aperitivo nas terrazas da Cidade Vella para calumniar, mentir e proclamar aos catro ventos o seu máis absoluto desprezo por todo aquilo que non teñen nin o gusto nin a intención de coñecer.

-Oíron? Oíron vostedes? As adegas do tsar!

Franz, cos dedos entre o cabelo, perde a ollada en abismos moito máis profundos. Apenas se lle poden entender algunhas palabras, algunhas cativas frases aparentemente desprovistas de sentido. Fala como se o fixese en soños; fala coa mesma lixeireza e despreocupación coa que se fala unha lingua estranxeira: “O tsar...hmmm...O tsar soña todas as noites co seu cabaliño, o repoludo e esponxoso percherón daghestaní que lle regalaron cando tiña sete anos... É o único que lle preocupa, o seu cabaliño; cando escoita as botas dos bolxeviques no mármore da escaleira, pecha os ollos e coa mesma cre sentir o preguizoso galope do seu querido e ben amado cabalo: clop-clop, clop-clop, clop-clop... O cabalo do tsar nunca camiñou sobre o Neva en inverno; escorregaría, Max, enténdeo! Racharía ese espello branco que o detén todo e daquela todo se había precipitar sen remedio... Cando as patinadoras do Neva atan as cordas dos patíns xa están dando un batecú. Cando a pomba emprende o voo dende o pombal xa leva no papo catro perdigóns de chumbo. Revulsión. Revolución. En toda orde, en todo sistema, latexa dende o comezo o xermolo do seu propio final. As patinadoras do Neva, señor Brod! O cabaliño daghestaní do tsar!”.

Os rapaces entran no restaurante para vocear edicións especiais dos xornais. A vendedora de mistos pousa os trebellos na barra e prende un cigarro logo de dous ou tres intentos. O limpabotas pecha o tarro de betume e dobra en tres medidos pasos a baeta. O home dos bigotes arreda o prato baleiro co furabolos, facéndoo esvarar polo mantel. Regurxita, desanoa o pano do pescozo, interpela os grupos de estudantes que, desinhibidos de vez, amosan con fachenda, desta vez si, os poeirentos caraveis das botoeiras. Escoitade: As adegas do Tsar! As adegas de toda a Madre Rusia!

Franz busca no peto da chaqueta e tira del a carteira, un pequeno rectángulo de coiro acartonado do que sobresaen papeis amarelecidos e os vértices dobrados dalgúns billetes; no entanto, non pide a conta; limítase a xogar coa lingüeta do peche, facendo entrar e saír a fita de cartón na pequena ponte de metal. Ao cabo arrastra un salaio e decídese: ábrea de vez e dela guinda un rectángulo de cartón, do tamaño e a feitura dunha fotografía. Aínda que non é unha fotografía. Ou talvez si. Max non pode ver máis ca o reverso, unha lámina de cor gris espermático con varios números na esquina superior, poida que unha data.

-Franz, estás aí?

Da rúa seguen entrando famélicos estudantes con bufanda e nariz vermello. Aparentemente calmos, non deixan de amosar unha calada pero progresiva excitación. Algún deles risca no peto e arríncalle un xornal das mans ao mozo que os vocea con rouquén. Algún deles abre as inmensas follas, coma sabas, e os demais amontóanse ás súas costas facéndose sitio a empurróns. Non, non alcanzan a imaxinar en qué lles pode afectar aquel magnífico suceso que reproducen as cabeceiras todas, pero están certos de que si, de que vai con eles, de que algo, non saben qué, nin cómo, nin de qué insólita maneira, vai mudar dunha vez por todas. Os seus labios morados polo frío verbalizan en silencio graves insultos para o homazo dos bigotes: Pazo de Inverno, Lenin, bolxeviques, Consello de Comisarios do Pobo... O agraviado, ollándoos con sorna, volve coa súa cantilena: As adegas!

Unha árbore; dentro, no máis profundo de Franz, hai unha árbore. “Dubidas de min, Max? ¿Das palabras dun experimentado horticultor?”. Musgando os ollos, coma se experimentase un secreto e exquisito formigo ao longo das costas, Franz fai esvarar pola mesa aquel rectángulo de cartón, ao cabo unha impresión fotográfica, o resultado dunha sesión de radioscopia. “Fun bo rapaz, Max; deixei para mellor ocasión as brincadeiras coas enfermeiras e fíxenlle caso ao doutor, aceptei guiarme coma un Xan. Se me vises! Sentei no tallo, apertei con todas as miñas forzas a prancha e retiven o aire todo o tempo que foi preciso. Nin un segundo menos, querido amigo; nin un segundo. Coma se me estivese a mergullar nun río! Coma se me estivese a mergullar nos sifóns do Vlatva”.

No cartón, nesa caste de diapositiva espectral, déixanse ver, arrodeados dunha especie de néboa, os segredos máis ben gardados que un poida imaxinar. Os ósos curvos das costelas, atravesadas polo insidioso puñal do esterno, transparentan un bosque de cavernas, capilares, amontoamentos mouros e marxas sombrías. Non é, nin moito menos, unha visión agradable. Porén, o furabolos de Franz non permite que Max arrede a vista. Percorre o esterno, a traquea, a nebulosa dos bronquios, e sinala, un a un, como cidades descubertas nun deses crípticos mapas militares, os locais máis lóbregos da súa máis secreta anatomía. O diafragma, os nódulos, as bolsas de graxa... Ao cabo un pequeno punto negro, do tamaño dun gran de millo, sobre o que fica paralizado o dedo denantes de se retraer con certo espanto.
-Brindemos polo tsar, amigo Max, polo noso querido tsar de todas as Rusias! ¡Polo seu cabaliño daghestaní! Polo pousadoiro avermellado e dorido das patinadoras do Neva!
Obradoiros propostos
Non hai obradoiros propostos
Obradoiros en curso
Obradoiro 1
Obradoiros pechados
Non hai obradoiros pechados
O/A AUTOR/A
Outros relatos no Club
2017 Fundación CEER. Todos os dereitos reservados. Aviso Legal >